Kom je niet vooruit? Duik diep en luister oprecht. Naar jezelf.
‘Kun je bij me zijn zonder dat het fixen wordt? Zonder dat jouw aanwezigheid bij mij een middel is tot een doel?’
Klare taal. Gesproken door een bang deel in mij. Ai. Haar woorden komen aan. Want natuurlijk wil ik er zijn voor dit deel van mij wat zich zo bang voelt en ook eenzaam. Natuurlijk wil ik haar mijn volle aanwezigheid geven en open en zonder oordeel naar haar luisteren. Als een volwassene die oprecht luistert naar een kind dat verdriet heeft.
Maar dat lukt dus niet zo goed. Dit bange deel in mij voelt dat ik een agenda heb. Dat ik iets van haar wil. ‘No fixing, please’, zegt ze. Niets aan duidelijkheid te wensen overlatend. Ze heeft verdomme nog gelijk ook.